کانتینریسازی به یکی از اصطلاحات پرکاربرد در رایانش ابری تبدیل شده است و بسیاری بر این باورند که این فناوری میتواند به روزرسانی سیستمهای قدیمی را با ایجاد برنامههای ابری مقیاسپذیر و بومی جدید امکانپذیر کند. حالا چرا نیاز به آن داریم؟
برای درک نیاز و ماهیت آن، بیایید با مجازیسازی و استفاده روزافزون از ماشینهای مجازی (VMs) در رایانش ابری شروع کنیم. به طور کلی، تقریباً همه سازمانها از محیط ابری (عمومی یا خصوصی) استفاده میکنند، جایی که نمونهها با قابلیتهای مقیاسپذیری و تعادل بار، لایه محاسباتی خود را با استفاده از ماشینهای مجازی اجرا میکنند.
با این حال، روشهای مجازیسازی با چالشهایی روبرو بودهاند که این محیطها را ناکارآمد میکرده است. این چالشها شامل موارد زیر است:
ناهمسانی محیطی – استقرار برنامهها و بستهها در محیطهای مجازی
وابستگی به سیستمعامل – برنامههای مستقر فقط بر روی سیستمعاملهای سازگار اجرا میشدند.
سطح ایزولاسیون – ناتوانی در ارائه یک محیط مجازی آنی بالاتر از سطح سیستمعامل.
دقت مصرف محاسباتی – ناتوانی در استقرار برنامههای تکراری متعدد، در حالی که تعادل بار تنها در سطح برنامه و در یک ماشین صورت میگرفت و نه در سطح سیستمعامل.
پچ کردن تصاویر در محیطهای تولیدی با کیفیت – استقرارهای canary و blue-green در سطح خوشه انعطافپذیر نبوده و مدیریت آنها در مناطق مختلف چالشبرانگیز است.
پس چگونه میتوان این مشکلات مجازیسازی را حل کرد؟
پاسخ کانتینریسازی است
چرا کانتینریسازی؟
کانتینریسازی نسبت به مجازیسازی کارآمدتر است و به همین دلیل، تکامل طبیعی آن به شمار میرود. در حالی که مجازیسازی برای توزیع چندین سیستمعامل (OS) روی یک سرور ضروری است، کانتینریسازی انعطافپذیرتر و دقیقتر است.
این فناوری تمرکز خود را بر شکستن سیستمعاملها به بخشهایی میگذارد که میتوان آنها را بهطور مؤثرتر استفاده کرد. علاوه بر این، یک کانتینر برنامه روشی برای بستهبندی برنامهها در یک محیط نرمافزاری قابل حمل و تعریفشده فراهم میکند.
بازار فناوری کانتینریسازی برنامهها که به سازمانها کمک میکند تا برنامههای قدیمی خود را بهروز کنند و نرمافزارهای جدید و مقیاسپذیر بومی ابری ایجاد کنند، قابل توجه و در حال تسریع است.
کانتینریسازی چیست؟
کانتینریسازی نوعی مجازیسازی سیستمعامل است که در آن برنامهها در فضایهای کاربری ایزولهای به نام کانتینرها اجرا میشوند که از سیستمعامل مشترک استفاده میکنند. یک کانتینر برنامه، محیط محاسباتی کاملاً بستهبندیشده و قابل حمل است:
این کانتینر شامل تمام چیزهایی است که یک برنامه برای اجرا نیاز دارد، از جمله باینریها، کتابخانهها، وابستگیها و فایلهای پیکربندی – که همه در یک کانتینر محصور و ایزوله شدهاند.
کانتینریسازی یک برنامه، کانتینر را از سیستمعامل میزبان جدا میکند و دسترسی محدود به منابع زیرساختی فراهم میکند – مشابه یک ماشین مجازی سبکوزن.
میتوانید برنامه کانتینریشده را روی انواع مختلف زیرساختها اجرا کنید، مانند روی سختافزار خام، در ابر یا در داخل ماشینهای مجازی، بدون نیاز به بازنویسی آن برای هر محیط.
با استفاده از کانتینریسازی، در زمان راهاندازی بار کمتری وجود دارد و نیازی به راهاندازی سیستمعاملهای مهمان جداگانه برای هر برنامه نیست، چون همه آنها از یک هسته سیستمعامل مشترک استفاده میکنند. به دلیل این کارایی بالا، توسعهدهندگان نرمافزار به طور معمول از کانتینریسازی برنامهها برای بستهبندی چندین میکروسرویس فردی که برنامههای مدرن را تشکیل میدهند، استفاده میکنند.
کانتینریسازی چه کاری انجام میدهد؟
کانتینریسازی به توسعهدهندگان نرمافزار این امکان را میدهد که برنامهها را سریعتر و ایمنتر ایجاد و استقرار دهند. با استفاده از روشهای سنتی، شما کد را در یک محیط محاسباتی خاص توسعه میدهید که اغلب هنگام انتقال آن به مکان جدید، منجر به خطاها و باگها میشود. به عنوان مثال، هنگامی که کد را از کامپیوتر دسکتاپ خود به یک ماشین مجازی انتقال میدهید یا از سیستمعامل ویندوز به لینوکس میبرید.
کانتینریسازی این مشکل را از طریق اجازه دادن به شما برای بستهبندی کد برنامه به همراه فایلهای پیکربندی، وابستگیها و کتابخانههای مربوطه حل میکند. سپس شما آن بسته نرمافزاری (کانتینر) را از سیستمعامل میزبان جدا میکنید و به آن اجازه میدهید که مستقل باشد و قابل حمل شود – به گونهای که بتواند بر روی هر پلتفرم یا ابری اجرا شود، بدون بروز مشکلات.
در حالی که مفاهیم ایزولاسیون فرآیند و کانتینریسازی دهههاست که وجود دارند، ظهور موتور Docker متنباز در سال ۲۰۱۳ باعث تسریع پذیرش فناوری کانتینریسازی برنامهها شد. موتور Docker به یک استاندارد صنعتی برای فرآیند کانتینریسازی با رویکرد بستهبندی جهانی و ابزارهای ساده توسعهدهنده تبدیل شد.
صنعت معمولاً به کانتینرها به عنوان گزینههای سبکوزن اشاره میکند، به این معنی که آنها از هسته سیستمعامل ماشین استفاده میکنند و نیازی به اضافهبار مربوط به پیوند دادن سیستمعامل به هر برنامه ندارند – همانطور که در مورد مجازیسازی وجود دارد. بنابراین، کانتینرها به طور ذاتی ظرفیت کمتری نسبت به ماشینهای مجازی دارند و زمان راهاندازی کمتری نیاز دارند، که به این معناست که میتوان تعداد بیشتری کانتینر را بر روی یک ظرفیت محاسباتی واحد به عنوان یک ماشین مجازی اجرا کرد. در نتیجه، این امر باعث افزایش کارایی سرورها میشود و در عین حال هزینههای سرور و مجوزها را کاهش میدهد.
به طور ساده، کانتینریسازی به توسعهدهندگان این امکان را میدهد که برنامهها را یکبار بنویسند و آنها را در هر مکانی اجرا کنند. این سطح از قابلیت حمل ضروری است از نظر سازگاری با فرآیندها و فروشندگان. همچنین مزایای دیگری نیز دارد، به عنوان مثال ایزولاسیون خطا، امنیت و سهولت در مدیریت.
کانتینریسازی برنامهها
کانتینرها یک برنامه را به عنوان یک بسته نرمافزاری اجرایی که کد برنامه را به همراه تمامی فایلهای پیکربندی، وابستگیها و کتابخانههای مورد نیاز برای اجرای آن بستهبندی میکنند، محصور میکنند. برنامههای کانتینریشده ایزوله هستند زیرا آنها درون یک نسخه از سیستمعامل بستهبندی نمیشوند. در عوض، توسعهدهنده یک موتور اجرایی متنباز (مانند موتور اجرایی Docker) را بر روی سیستمعامل میزبان نصب میکند که به عنوان پل ارتباطی برای اشتراکگذاری سیستمعامل با سایر کانتینرهای برنامه در سیستم محاسباتی عمل میکند.
شما همچنین میتوانید لایههای دیگر کانتینرهای برنامه مانند کتابخانهها و باینریهای مشترک را بین چندین کانتینر به اشتراک بگذارید. این امر نیاز به نصب و اجرای سیستمعامل در هر برنامه را از بین میبرد و کانتینرها را از نظر ظرفیت کوچکتر (سبکوزن) و سریعتر در راهاندازی میکند که باعث افزایش کارایی سرور میشود. هنگامی که برنامهها و کانتینرها ایزوله میشوند، احتمال تأثیرگذاری کد مخرب در یک کانتینر بر دیگران یا نفوذ به سیستم میزبان کاهش مییابد.
انتزاع از سیستمعامل میزبان باعث میشود که برنامههای کانتینریشده قابل حمل باشند و به آنها این امکان را میدهد که بهطور ثابت و یکنواخت بر روی هر پلتفرم یا ابری اجرا شوند. توسعهدهندگان میتوانند به راحتی کانتینرها را از یک پلتفرم به پلتفرم دیگر منتقل کنند، مانند انتقال از سیستمعامل ویندوز به لینوکس. آنها همچنین بهطور ثابت بر روی سرورهای سنتی “حذف فلزی” یا زیرساختهای مجازیشده، چه در محل و چه در ابر، اجرا خواهند شد. بنابراین، توسعهدهندگان میتوانند به استفاده از فرآیندها و ابزارهایی که میخواهند ادامه دهند.
مزایا و فواید کانتینریسازی چیست؟
شما میتوانید به راحتی برنامههای کانتینریشده را به کاربران در یک فضای کاری دیجیتال تحویل دهید. کانتینریسازی مزایای قابل توجهی برای توسعهدهندگان نرمافزار و تیمهای توسعه فراهم میکند، از جمله چابکی و قابلیت حمل بالاتر تا کنترلهای هزینه بهتر. در ادامه، مزایا آورده شده است:
قابلیت حمل
یک کانتینر برنامه یک بسته نرمافزاری اجرایی ایجاد میکند که از سیستمعامل میزبان جدا شده است. بنابراین، به سیستمعامل میزبان وابسته یا متصل نیست و این امر باعث میشود که کانتینر قابل حمل باشد و بتواند بهطور ثابت و یکنواخت بر روی هر پلتفرم یا ابری اجرا شود. روشهای ادغام سیستمعامل که توسعهدهندگان استفاده میکنند، همچنین از بروز ناهماهنگیهایی مانند مشکلات یکپارچگی که ممکن است عملکرد برنامه را مختل کنند، جلوگیری میکند.
سرعت
توسعهدهندگان به کانتینرها به عنوان “سبکوزن” اشاره میکنند زیرا آنها از هسته سیستمعامل ماشین میزبان استفاده میکنند و تحت تأثیر اضافهبار اضافی قرار نمیگیرند. ویژگی سبکوزن آنها باعث افزایش کارایی سرورها و کاهش هزینههای سرور و مجوزها میشود. همچنین زمان راهاندازی را تسریع میکند زیرا نیازی به راهاندازی سیستمعامل نیست.
با استفاده از یک کانتینر Docker، میتوانید یک نسخه اصلی از یک برنامه (تصویر) ایجاد کرده و آن را به سرعت بر اساس نیاز مستقر کنید. محیط کانتینری اطمینان میدهد که انعطافپذیری بالایی دارید زمانی که بخواهید نمونههای جدید کانتینریشده از برنامهها را بهطور آنی ایجاد کنید.
مقیاسپذیری
فناوری کانتینریسازی برنامهها مقیاسپذیری بالایی ارائه میدهد. یک کانتینر برنامه میتواند با افزایش بار کاری، معماری موجود را دوباره پیکربندی کرده و منابع را با استفاده از طراحی برنامههای سرویسگرا فعال کند. بهطور جایگزین، توسعهدهنده میتواند کانتینرهای بیشتری را در داخل یک خوشه از ماشینهای توزیعشده اضافه کند.
محیط کانتینری این امکان را میدهد که بهطور آنی عملکردها، بهروزرسانیها و ویژگیهای جدید اضافه شوند، بدون آنکه بر برنامههای اصلی تأثیر بگذارند. بنابراین، کانتینرها امکان مقیاسپذیری برنامه را با حداقل استفاده از منابع فراهم میکنند.
چابکی
موتور Docker برای اجرای کانتینرها، استاندارد صنعتی برای کانتینرهای برنامه با ابزارهای ساده توسعهدهنده و رویکرد جهانی که برای سیستمعاملهای ویندوز و لینوکس کار میکند، آغاز شد. اکنون، آن اکوسیستم کانتینری به موتورهایی تحت مدیریت ابتکار عمل Open Container Initiative (OCI) منتقل شده است. بنابراین، توسعهدهندگان میتوانند به استفاده از ابزارها و فرآیندهای DevOps برای توسعه و بهبود سریع برنامهها ادامه دهند.
کارایی
از آنجا که نرمافزارهایی که در محیطهای کانتینری اجرا میشوند از هسته سیستمعامل ماشین میزبان استفاده میکنند، توسعهدهندگان میتوانند لایههای برنامه را در سراسر کانتینرها به اشتراک بگذارند. علاوه بر این، کانتینرها ظرفیت کمتری نسبت به ماشینهای مجازی دارند و زمانهای راهاندازی حداقلی نیاز دارند، که به توسعهدهندگان این امکان را میدهد که تعداد بیشتری کانتینر را بر روی همان ظرفیت محاسباتی مانند یک ماشین مجازی اجرا کنند. در نتیجه، این امر باعث افزایش کارایی سرورها و کاهش هزینههای مرتبط با سرور و مجوزها میشود.
ایزولاسیون خطا
کانتینریسازی یک برنامه آن را ایزوله میکند و به آن اجازه میدهد که بهطور مستقل از دیگر برنامهها عمل کند. بنابراین، خرابی یک کانتینر بر عملکرد دیگر کانتینرها تأثیر نمیگذارد. تیمهای توسعه میتوانند به سرعت مسائل فنی را در داخل یک کانتینر معیوب شناسایی و اصلاح کنند، بدون اینکه موجب بروز وقفه در دیگر کانتینرها شوند. علاوه بر این، موتور کانتینر میتواند از تکنیکهای ایزولاسیون امنیتی سیستمعامل مانند کنترل دسترسی SELinux برای شناسایی و ایزوله کردن خطاها در داخل کانتینرها استفاده کند.
امنیت
ایزوله کردن برنامهها بهصورت کانتینر، از تأثیر کد مخرب بر دیگر برنامههای کانتینریشده یا سیستم میزبان جلوگیری میکند. همچنین میتوانید مجوزهای امنیتی را تعریف کنید تا دسترسی به اجزای ناخواسته که میخواهند وارد کانتینرهای دیگر شوند یا ارتباطات را محدود کنند، بهطور خودکار مسدود شود.
ایزولاسیون برنامه کمک میکند تا توسعهدهندگان ویژگیهای اضافی را بدون ریسک به اشتراک بگذارند. به عنوان مثال، اگر شما با یک تیم توسعه خارج از شبکه خود کار میکنید، میتوانید منابع مورد نیاز را به اشتراک بگذارید بدون اینکه اطلاعات حساس داخل شبکه شما به خطر بیفتد.
سهولت در مدیریت
با استفاده از یک پلتفرم ارکستراسیون کانتینر، میتوانید نصب، مدیریت و مقیاسگذاری بارهای کاری و خدمات کانتینریشده را بهطور خودکار انجام دهید. شما میتوانید وظایف مدیریت را از طریق ارکستراسیون کانتینر مانند استقرار نسخههای جدید برنامه، مقیاسگذاری برنامههای کانتینریشده یا فراهم آوردن عملکردهای نظارت، لاگگیری و دیباگینگ آسانتر کنید.
استمرار عملیات
کانتینرهای مختلف بهطور مستقل اجرا میشوند، بنابراین خرابی یک کانتینر تأثیری بر استمرار عملیات دیگر کانتینرها نخواهد داشت. تیمهای توسعه انعطافپذیری لازم برای اصلاح خطاها در یک کانتینر را بدون ایجاد وقفه در دیگر کانتینرها دارند. بنابراین، کانتینریسازی استمرار عملیات را تضمین میکند.
مناسب برای توسعهدهندگان
کانتینرها برای توسعهدهندگان مناسب هستند زیرا شما میتوانید از یک محیط برای توسعه و تولید استفاده کنید – که معمولاً در توسعه برنامههای وب یک چالش است. تیم توسعه شما ممکن است یک برنامه را روی لپتاپ ویندوزی بنویسد، اما این برنامه در ایستگاه کاری مک اجرا نمیشود.
با کانتینریسازی، تصویری که تیم شما بهصورت محلی میسازد، همان تصاویری است که آنها در محیط تولید اجرا میکنند. هنگامی که با روند کاری مناسب ترکیب شود، برنامههای کانتینریشده میتوانند مواردی را که در یک مکان بهخوبی کار میکنند اما در مکان دیگر با مشکلاتی مواجه میشوند، به حداقل برسانند. علاوه بر این، روندهای ساخت کانتینر بهطور استثنائی در ادغام با خطوط CI/CD عملکرد بسیار خوبی دارند. این مزایا به تیم توسعه شما کمک میکند تا کارآمدتر و مؤثرتر باشد.
معایب کانتینریسازی چیست؟
کانتینرها کامل نیستند و معایب و محدودیتهایی دارند. اول اینکه برای توسعه و راهاندازی یک استراتژی کانتینری و مدیریت مؤثر آن، مقدار قابل توجهی کار تنظیمات لازم است. همچنین پشتیبانی و وابستگی برنامهها کافی نیست و علیرغم ظهور فناوریهای جدید در این زمینه، هنوز هیچ راهحل کاملی وجود ندارد. علاوه بر این، تعداد کارشناسان ماهر و مجرب در این حوزه کافی نیست.
در حالی که کانتینرها انعطافپذیری برنامهها را افزایش میدهند، پیچیدگیهایی را به روشهای مختلف اضافه میکنند. این پیچیدگیها ممکن است از نظر امنیت، ارکستراسیون، نظارت و ذخیرهسازی دادهها بروز کنند.
امنیت: نسبت به ماشینهای مجازی سنتی، کانتینرها ممکن است ریسک امنیتی بیشتری داشته باشند. زیرا کانتینرها لایههای متعددی دارند که نیاز به امنیت چندلایه دارند. بنابراین، باید هم برنامه کانتینریشده و هم رجیستری، دیمون Docker و سیستمعامل میزبان را ایمن کنید.
ارکستراسیون: برای ماشینهای مجازی میتوان از یک ارکستراتور واحد استفاده کرد که همراه با یک راهحل مجازیسازی است (مانند ارکستراتور VMware برای VMware). اما برای کانتینرها، شما باید از ابزارهای ارکستراسیون مختلفی مانند Kubernetes، Mesos یا Swarm انتخاب کنید.
ذخیرهسازی دادهها: ذخیرهسازی دادهها برای ماشینهای مجازی ساده است، اما برای کانتینرها پیچیدهتر میشود. برای دادههای دائمی کانتینر، باید آنها را از داخل کانتینر برنامه به سیستم میزبان یا جایی با یک سیستم فایل دائمی منتقل کنید. طراحی کانتینرها دلیل از دست دادن دادهها است. دادههای داخل کانتینر ممکن است پس از خاموش شدن کانتینر برای همیشه ناپدید شوند مگر اینکه آنها را در جای دیگری ذخیره کنید.
نظارت: نظارت بر کانتینرها برای مسائل مربوط به عملکرد و امنیت نیز بسیار مهم است. شما این امکان را دارید که از ابزارهای نظارتی مختلف، خدمات نظارت خارجی و تحلیلها برای مقابله با این چالش استفاده کنید. محیط ابری پیچیده است، بنابراین نیاز به نظارت دقیق بر مسائل امنیتی دارید.
با این حال، مزایای کانتینریسازی به مراتب بیشتر از معایب آن است. بنابراین، تصمیمگیری در مورد اینکه آیا به کانتینرها نیاز دارید یا نه، کاملاً به نیازهای خاص ابری شما بستگی خواهد داشت.
چه موقع کانتینریسازی در محیطهای سازمانی مفید خواهد بود؟
به دلیل مزایای کانتینریسازی برنامهها، به راحتی میتوان فهمید که چرا سازمانها به سرعت کانتینریسازی را به مجازیسازی ترجیح میدهند. کانتینریسازی یک رویکرد برتر برای توسعه، استقرار و مدیریت برنامهها است. این روش به توسعهدهندگان نرمافزار این امکان را میدهد که برنامهها را سریعتر و امنتر ایجاد و استقرار دهند، چه برنامهای سنتی و تکلایه (یک برنامه تکسطحی) باشد و چه یک میکروسرویس مدولار (مجموعهای از سرویسهای به هم پیوسته به صورت گسسته).
شما میتوانید برنامههای جدید ابری را از ابتدا بسازید (میکروسرویسهای کانتینریشده) و در این فرایند، یک برنامه پیچیده را به مجموعهای از سرویسهای قابل مدیریت و تخصصی تقسیم کنید. همچنین میتوانید برنامههای موجود را در قالب کانتینرهایی بستهبندی کنید که منابع محاسباتی را به طور بهینه استفاده میکنند.
سازمانها باید تمامی گزینههای خود را ارزیابی کنند قبل از اینکه تصمیم به استفاده از کانتینریسازی بگیرند. ممکن است در نگاه اول جذاب و تاثیرگذار به نظر برسند و واقعاً نیز اینطور هستند، اما شما باید ارزیابی کنید که آیا این بهترین گزینه برای شما هستند یا نه. تمام معایب را در مقابل مزایا بررسی کنید.
حقیقت این است که تحولی دیجیتال برای بقای سازمانها و موفقیت آنها در دوران رقابتی و فناوری در حال تحول سریع ما اجتنابناپذیر است. کانتینریسازی، ابری، دادههای کلان، بلاکچین، هوش مصنوعی، محاسبات لبه و تحرک، برخی از ارکان فناوریهای نوظهور برای تحول دیجیتال هستند که سازمانها باید از آنها بهرهبرداری کنند.
علاوه بر این، کانتینریسازی به سازمانهای کوچک احساس چابکی جدیدی میدهد. شرکتهای موفقی که در اقتصاد دیجیتال فعالیت میکنند، کسبوکارهای دیجیتال بومی را اداره کرده و عملیات خود را طبق نیازها و تقاضای بازار بازسازی خواهند کرد. شرکتهای کوچک میتوانند از آن استفاده کنند تا رویکردی انعطافپذیر داشته باشند و خدمات خود را به سرعت مقیاسدهی کنند تا با شرکتهای بزرگتر هماهنگ شوند.
کانتینریسازی Docker چیست؟
دیمون Docker شاید شناختهشدهترین و پرکاربردترین فناوری موتور کانتینر در جهان باشد. به عنوان بخش اصلی در معماری کانتینر، Docker به یک هسته لینوکس مبتنی بر نرمافزار متنباز اشاره دارد که مسئول ایجاد کانتینرها در یک سیستمعامل است.
زمانی که Docker به یک هسته واحد سیستمعامل دسترسی پیدا میکند، میتواند چندین برنامه توزیعشده را که در کانتینرهای مربوطه خود در حال اجرا هستند، مدیریت کند. اساس کانتینریسازی، بسته نرمافزاری است که توسعهدهندگان آن را در یک بسته مجازی واحد پیادهسازی میکنند.
توسعهدهندگان کانتینرها را از تصاویر Docker میسازند. با وجود وضعیت فقط خواندنی آنها، Docker یک کانتینر را با اضافه کردن یک سیستم فایل قابل نوشتن-خواندن ایجاد میکند. سپس یک رابط شبکه راهاندازی میکند تا ارتباط بین کانتینر و میزبان محلی امکانپذیر شود. سپس یک آدرس IP اضافه کرده و فرآیند مشخصشده را اجرا میکند. هر کانتینر شامل بخشهای ضروری برای اجرای یک برنامه است (فایلها، پشتیبانها و کتابخانهها).
کانتینریسازی در مقابل مجازیسازی
فناوریهای کانتینریسازی و مجازیسازی باعث کاراییهای قابل توجه محاسباتی میشوند زیرا به توسعهدهندگان این امکان را میدهند که انواع مختلف نرمافزارها (مبنی بر ویندوز یا لینوکس) را در یک محیط واحد اجرا کنند. با این حال، فناوری کانتینریسازی برنامهها ثابت کرده است که مزایای قابل توجهی نسبت به مجازیسازی ارائه میدهد، به طوری که این فناوری مورد ترجیح متخصصان IT قرار گرفته است.
مجازیسازی اجازه میدهد که سیستمعاملها و برنامههای نرمافزاری مختلف به طور همزمان اجرا شوند و در حالی که منابع یک کامپیوتر فیزیکی را به اشتراک میگذارند. به عنوان مثال، میتوانید نسخههای لینوکس و ویندوز یک سیستمعامل و همچنین چندین برنامه را بر روی یک سرور اجرا کنید. توسعهدهندگان هر برنامه و فایلهای مربوط به آن، وابستگیها و کتابخانهها (از جمله یک کپی از سیستمعامل) را به صورت یک ماشین مجازی بستهبندی میکنند. زمانی که چندین ماشین مجازی را بر روی یک ماشین فیزیکی اجرا میکنید، میتوانید صرفهجوییهای قابل توجهی در هزینههای سرمایه اولیه، عملیات و انرژی به دست آورید.
از سوی دیگر، کانتینریسازی از منابع محاسباتی به طور کارآمد استفاده میکند. یک کانتینر یک بسته نرمافزاری اجرایی ایجاد میکند که کد برنامه را همراه با فایلهای پیکربندی مرتبط، وابستگیها و کتابخانههایی که برای اجرا نیاز دارد، بستهبندی میکند. با این حال، برخلاف ماشینهای مجازی، کانتینرها یک کپی از سیستمعامل را بستهبندی نمیکنند. به جای آن، توسعهدهندگان موتورهای اجرایی خود را بر روی سیستمعامل میزبان نصب میکنند، به طوری که این سیستم به عنوان یک رابط عمل کرده و اجازه میدهد تمام کانتینرها یک سیستمعامل مشابه را به اشتراک بگذارند.
همانطور که قبلاً ذکر شد، توسعهدهندگان معمولاً از کانتینرها به عنوان “سبک” یاد میکنند زیرا آنها هسته سیستمعامل میزبان را به اشتراک میگذارند و نیازی به سربار سیستمعامل در هر برنامه ندارند. علاوه بر این، میتوانید لایههای دیگر کانتینر (کتابخانههای مشترک و باینریها) را میان چندین کانتینر به اشتراک بگذارید که به این معنی است که کانتینرها به ظرفیت کمتری نسبت به ماشینهای مجازی نیاز دارند و سریعتر راهاندازی میشوند.
بنابراین، چندین کانتینر میتوانند بر روی ظرفیت محاسباتی مشابه یک ماشین مجازی اجرا شوند، که این امر باعث افزایش کارایی سرور و کاهش هزینههای مرتبط مانند مجوزها و نگهداری میشود.
نتیجهگیری
کانتینریسازی یکی از جدیدترین روندهای توسعه نرمافزار است و پذیرش آن در اندازه و سرعت به طور قابل توجهی رشد خواهد کرد. طرفداران این فناوری معتقدند که این روش به توسعهدهندگان امکان میدهد نرمافزارها و برنامهها را سریعتر و با امنیت بیشتر از روشهای سنتی دیگر ایجاد و مستقر کنند. اگرچه هزینهبر است، اما فعالان صنعت انتظار دارند که هزینههای مرتبط با کانتینریسازی با توسعه و بلوغ محیطهای آن کاهش یابد.
استفاده از فناوری کانتینریسازی برنامهها در صنایع و سازمانها گسترده است و برای شتاب گرفتن در سالهای آینده آماده است. بیشتر سازمانها قبلاً شروع به کانتینریسازی برنامههای بومی در ابر کردهاند یا در حال تبدیل برنامههای مونوپلیتی خود به کانتینرها هستند تا از مزایای معماری کانتینریسازی بهرهمند شوند.
اگر شما به شدت به مجازیسازی برای امنیت و تفکیک برنامههای وب وابسته هستید، احتمالاً میتوانید از کانتینریسازی بهرهمند شوید.
کانتینرسازی چیست و چه ارتباطی با ویندوز سرور دارد؟
کانتینرسازی (Containerization) یک فناوری در مجازیسازی و رایانش ابری است که امکان اجرای برنامهها را در محیطهای ایزوله فراهم میکند. برخلاف ماشینهای مجازی (VMs)، کانتینرها فقط شامل برنامه و وابستگیهای آن هستند، بدون نیاز به یک سیستمعامل کامل. این فناوری باعث سرعت بیشتر، مصرف کمتر منابع و انتقالپذیری بهتر برنامهها بین محیطهای مختلف میشود.
مایکروسافت از ویندوز سرور 2016 به بعد، کانتینرسازی را در ویندوز سرور پشتیبانی کرد. این قابلیت به کاربران اجازه میدهد تا برنامههای کانتینری را در محیط ویندوز اجرا کنند. ویندوز سرور از دو نوع کانتینر پشتیبانی میکند:
- Windows Server Containers – اجرای برنامهها در محیطی ایزوله، اما با اشتراکگذاری کرنل سیستمعامل.
- Hyper-V Containers – کانتینرهایی که در یک ماشین مجازی کوچک اجرا میشوند و ایزولهتر از نوع اول هستند.
برای مدیریت کانتینرها در ویندوز سرور، میتوان از Docker، Kubernetes و ابزارهای مایکروسافت مانند Windows Admin Center استفاده کرد.
